ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Το Κόκκινο Ποταμι

Tweet
Share
Like
Tweet
Share
Like

του Σταύρου Κωνσταντινίδη

Ανηήκω σε εκείνους τους Πόντιους, που ασκούν μια καλοπροαίρετη πάντα κριτική για τον τρόπο χειρισμού του ποντιακού ζητήματος, απο αρκετούς σωματειακούς εκπροσώπους του. Άγουρες πολλες φορές θέσεις που φλερτάρουν με ακραιες εθνικιστικές απόψεις, εμμονή στη θρησκοληψία και υπερπροβολή του χορού και του τραγουδιού που φτάνει μερικές φορες στα όρια του φολκλόρ. Δεν γίνεται πάντα αλλά είναι μια εύκολη μανιέρα, που δεν είναι ομως ελκυστική για την σύγχρονη κοινωνική αισθητική. 

Το χθεσινό πρώτο επεισόδιο της σειράς Το Κόκκινο Ποτάμι ήταν καθηλωτικό. Συγκινήθηκα γιατί αναβίωσα ιστορίες των παππούδων, χωρίς μιζέρια αλλά με αξιοπρέπεια και περηφάνια. Φαίνεται πως θα καταστεί η πιο οργανωμένη και σοβαρή εκδοχή, μίας καίριας αναπαράστασης ιστορικών γεγονότων που έχουν μείνει στο περιθώριο του δημοσίου ενδιαφέροντος. Και ταυτόχρονα ένας οδηγός για αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε ποντιακή συνείδηση . 

Εκπληκτικές ερμηνείες, συνοχή και ταχυτητα, προκλητική και αμείωτη πλοκή, καλογυρισμένα πλάνα, υψηλή αισθητική, εξαιρετικά κοστούμια και ισορροπημένο γλωσσικό μεταξύ ποντιακών, ελληνικών και τουρκικών. Οι Πόντιοι των αστικών κέντρων μιλούσαν ελληνικά, γνώριζαν τουρκικά και μιλούσαν ποντιακά μεταξύ τους στις προσωπικές και ζεστές στιγμές. Και κυρίως στον συμπονετικό λόγο, που τόσο πηγαία διαθέτουν.

 Ο Μανουσάκης είναι μετρ, η ιστορία ελκυστική μέσα στη δραματικότητά της, οι πρωταγωνιστές εκπληκτικοί. Το Κόκκινο Ποταμι προβλέπω ότι θα μυήσει το κοινό στο σύνθετο ιστορικό σκηνικό της εποχής και θα συστήσει στην Ελλάδα για πρώτη φορά τόσο πειστικά και ρεαλιστικά την Ποντιακή γενοκτονία, τον εθνικό ξεριζωμό

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman