ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τανγκό στα σκαλιά

Tweet
Share
Like
Tweet
Share
Like

του Δημήτρη Καπράνου

Βραδάκι στο Μετρό. Κουρασμένα πρόσωπα, συνοφρυωμένα. Κάποια σκεπασμένα από νοσοκομειακή μάσκα. Κορωνοϊός εν όψει, καλό είναι να προφυλασσόμαστε.
Άλλοι, πάλι, έχουν σκεπασμένο το πρόσωπο με κασκόλ και βαριανασαίνουν. Για κοίτα που η μπούργκα έρχεται σιγά-σιγά...

Στα Σεπόλια μπαίνει νεαρός, αλλοδαπός, με σορτσάκι και μακό μπλουζάκι! Καταχείμωνο, αλλά δεν χαμπαριάζει. Κάτι ακούσει από τα ακουστικά του τηλεφώνου και το βλέμμα του είναι καρφωμένο στο κενό. Στην επόμενη στάση κατεβαίνει τρέχοντας. Προφανώς κάνει τζόγκινγκ... με το τραίνο!

Μια κυρία πουλάει στυλό προς πενήντα λεπτά, για να ζήσει το παιδί της που είναι βαριά άρρωστο. Την έχω ξαναδεί. Πουλούσε ημερολόγια προς ένα ευρώ γιατί ο άνδρας της έχει ανίατη ασθένεια. Αλλά είναι αρκετά πειστική. Και τί στυλό να αγοράσεις με πενήντα λεπτά; Προφανώς δεν θα γράφει. Αλλά...

Ο κύριος δίπλα μου , που κρατάει μια τεράστια τσάντα γεμάτη λαχανικά, ετοιμάζεται να κατέβει στην Ομόνοια. Εκεί θα κατέβει, ασφαλώς, το μισό τραίνο. Αυτός, όμως, βιάζεται. Και σπρώχνει. Και η κυρία μπροστά εξαγριώνεται.
"Τί σπρώχνεις; Θα κατέβω κι εγώ!". Ο κύριος δεν είναι ευγενής. "Και τί έπαθες που σε σπρώχνω;". Η κυρία τον κοιτάζει με οργή. "Τί να σου πω, καημένε; Γέρος άνθρωπος!". Τον σκότωσε! Μέχρι να κατέβει δεν έβγαλε τσιμουδιά!

Το βαγόνια αδειάζει και γεμίζει αμέσως στην Ομόνοια. Πάλι πρόσωπα συνοφρυωμένα, πάλι μάσκες ιατρικές. Ποιός κορωνοϊός; Έχουμε και την εποχική, φονική, γρίπη!

Από το βάθος,σέρνεται ήχος από ακορντεόν. Οι νότες σκόρπιες στην αρχή, καθώς το όργανο ηχεί στο παραπέρα βαγόνι. Όσο, όμως, πλησιάζει, ξεκαθαρίζει.
Παλιός, ρουμάνικος σκοπός. Ζουργκαλάι(ο κορυδαλλός), μια μελωδία σε ρυθμό γρήγορο, βαλκανικό, με τις μινουίτες της, λες και περιμένει τον Ζαμφίρ με το "νέι" του να σολάρει...

Ο πλανόδιος μουσικός φτάνει κοντά μου. Πανύψηλος, άχαρος, ίδιος με κάποιους από εκείνους τους περίεργους, ξερακιανούς κομπάρσους που χρησιμοποιούσε στις ταινίες του ο Βέγγος.

Του δίνω το κέρμα των δυο ευρώ, το μοναδικό που βρήκα στην τσέπη της παλιάς μου καμπαρντίνας κι εκείνος κολλάει πίσω μου και αλλάζει σκοπό.
Παίζει τώρα το "Για ένα τανγκό", της Χαρούλας. Και το παίζει γλυκά.
Κατεβαίνω στο Σύνταγμα και ανεβαίνω στη σκάλα χορεύοντας...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman
Copyrights © 2009-2020 Premium S.A. All Rights Reserved.