ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Πώς βίωσα τα χρόνια της κρίσης

Tweet
Share
Like
Tweet
Share
Like

Μια «κούφια» κρίση. Μια κρίση που μας πέτυχε στα πιο παραγωγικά μας χρόνια. Κάνοντας τον απολογισμό, συνειδητοποιώ πως οι «υποχωρήσεις» που έχω κάνει δεν συγχωρούνται με τίποτα. Ήμουν γύρω στα 18 μόλις ήρθε το πρώτο μνημόνιο. Όταν οι ηγέτες της χώρας μου με ενημέρωσαν πως τα όνειρα που είχα στο τεφτέρι μου έπρεπε να σβηστούν ή να μπουν σε παρένθεση για τα επόμενα χρόνια. Τώρα είμαι 23 και μαθαίνω πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας με τη νεαρή φοιτήτρια που θέλησε να μας μεταφέρει τη δική της ιστορία έτσι όπως τη βίωσε η ίδια μέσα στα χρόνια του μνημονίου. 

Είμαι μέλος μιας μικρομεσαίας οικογένειας. Τα εφηβικά μου χρόνια, όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί μου, τα πέρασα με ανέσεις, είχα πρόσβαση στα αγαθά που δικαιούται ο κάθε άνθρωπος. Τροφή, εκπαίδευση, υγεία, τίποτα δεν θεωρούνταν πολυτέλεια. Ο Γιώργος Παπανδρέου υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο, βάζοντας τη χώρα σε μια δίνη που δεν έχει τελειωμό. Είχα φίλους των οποίων οι γονείς απολύθηκαν κι έτσι μαζί με τις οικογένειες τους αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην επαρχία, όπου διέθεταν σπίτι. Τα πράγματα για εμάς τα πρώτα δύο χρόνια ήταν πιο εύκολα, μιας και η στέρηση δεν είχε έρθει στη ζωή μας για τα καλά.

Ήταν το καλοκαίρι του 2013 όταν έθεσαν τον πατέρα μου σε καθεστώς διαθεσιμότητας. Ναι, θα επιβιώναμε, θα τα καταφέρναμε, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το βαρύ συναίσθημα που διαχαιόταν στην ατμόσφαιρα, χωρίς κανείς να μπορεί να το προσδιορίσει με ακρίβεια. Πρόσφατα πήρα το πτυχίο μου και χωρίς να το σκεφτώ και πολύ έψαξα να βρω δουλειά –όχι απαραίτητα στο αντικείμενό μου- προκειμένου να συνδράμω στα έξοδα της οικογένειας μου. Οι στόχοι όλων μας έχουν συρρικνωθεί, ενώ ο σχεδιασμός μας απλώνεται μόνο στα απολύτως απαραίτητα. Οι γονείς μου μου στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας λέγοντας συνήθως πως πρέπει να παλέψω για τα όνειρα μου, κάποια στιγμή ο κόσμος θα γίνει καλύτερος για να μας φιλοξενήσει. Λόγια γνωστά λίγο πολύ σε όλους μας.

Ήταν το καλοκαίρι του 2013 όταν έθεσαν τον πατέρα μου σε καθεστώς διαθεσιμότητας

Κατά βάθος ξέρω πως οι ίδιοι φοβούνται περισσότερο από μένα. Γνωρίζω καλά πως πολλές φορές είχαν στην τσέπη τους μονάχα ένα 50ευρω, προσπαθώντας να το ξοδέψουν όσο πιο έξυπνα γίνεται χωρίς να κάνουν περιττές αγορές για να βγει η οικογένεια. Δεν έπαψαν ποτέ να αγωνίζονται για τα δικαιώματα των ανθρώπων. Πάντα διεκδικούσαν το καλύτερο για εμάς. Δεν σταμάτησαν ούτε στην κρίση να αγωνίζονται και να προσπαθούν να βρουν εναλλακτικές λύσεις. Θεωρώ πολύ σημαντικές τις ανθρώπινες σχέσεις σε ανάλογες περιόδους. Η επαφή της οικογένειας, οι συζητήσεις, οι αξίες και τα ιδανικά δεν πρέπει να παραγκωνίζονται.

Είναι άσχημο να αισθάνεσαι ευάλωτος, να νιώθεις πως χάνεις την αξιοπρέπειά σου, να νιώθεις ενοχές για όσα έχεις, σκεπτόμενος πως υπάρχουν και χειρότερα. Πολλοί φίλοι μου δεν έχουν θέρμανση στο σπίτι τους εδώ και χρόνια. Έχουν μάθει να ζουν με τα λίγα και να μη ζηλεύουν για τα πιο πολλά. Θα ήθελα να κλείσω χωρίς όνομα. Όχι γιατί νιώθω ντροπή, μα γιατί πρόκειται για μια κατάθεση ψυχής που χάνει την ουσία της αν γίνει επώνυμα. Κι αυτό γιατί κάποια πράγματα είναι σκέψεις, αντιπαραθέσεις, απλά λόγια στο χαρτί.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman