ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Για τον Παύλο...

Tweet
Share
Like
Image 1
Image 2
Image 3
Image 4
Image 5
Image 6
Image 7
Image 8
Image 9
Tweet
Share
Like

"Γιατί εγώ δεν είμαι ροκενρολίστας από γεννησιμιού μου. Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Αλλά το διάλεξα σαν τρόπο ζωής. Και ό,τι τράβηξα μετά το τράβηξα επειδή το ήθελα, όχι επειδή οδηγήθηκα προς τα κει".

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Πατέρας αριστερός, μάνα αυστηρή αλλά παράλληλα τρυφερή, αίμα της Έλλης Αλεξίου και δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά. Η ψυχή του ήταν γυμνή στα «σκοτεινά δωμάτια», ενώ το πρόσωπό του φωτεινό και καθάριο εξέπεμπε μια λάμψη που αν μη τι άλλο αποκάλυπτε αυθεντικότητα. Αυτά επισημαίνουν όσοι τον γνώρισαν από κοντά. Η φωνή του άλλοτε σαν αγριεμένο ζώο κι άλλοτε σαν ταπεινό σπουργίτι στέλνει τα δικά της μηνύματα ακόμα και σήμερα. Πάντα αντρίκεια, πάντα ερωτική ακόμα κι όταν δεν μιλούσε για τον έρωτα. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος αν ζούσε σήμερα θα ήταν 67 χρονών. Σαν σήμερα το 1948 ήρθε στη ζωή.

Ο μεγάλος τραγουδιστής έζησε και «έφυγε» αφήνοντας μας την ροκ προίκα του, στην ποδιά της οποίας μεγάλωσαν πολλοί φίλοι του είδους αλλά και απλοί άνθρωποι που εκτίμησαν την αξία της άρτιας μουσικής. Ο Παύλος κατέστη ήρωας τηλεοπτικών εκπομπών, αναμετρήθηκε με αοιδούς της πίστας αλλά ποτέ δεν έχασε την ταυτότητά του. Κάποιοι τον χαρακτήρισαν περιθωριακό, άνθρωπο της κλειστής κοινωνίας των Εξαρχείων και του underground. Και ναι μπορεί να ήταν. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αυθεντικότητά του, την αλήθεια των τραγουδιών του που έμελλε να αφήσουν το δικό τους σημάδι στην ιστορία της ροκ, χωρίς ο ίδιος τότε να το ξέρει.

O Παύλος Σιδηρόπουλος στις 6 Δεκεμβρίου του 1990 έπεσε σε κώμα στο σπίτι μιας γνωστής του στο Νέο Κόσμο

Η μουσική του πορεία ξεκίνησε το 1970 στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδαζε μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί, γνώρισε τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιούργησαν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Στη συνέχεια, κατέβηκαν στην Αθήνα και μέσα στη διετία 1970-71 ηχογράφησαν για τη δισκογραφική εταιρεία Lyra τον πρώτο τους μικρό δίσκο 45 στροφών, με τα τραγούδια «Ξέσπασμα» και «Ο κόσμος τους». Επιπλέον, συμμετείχαν στη ζωντανή ηχογράφηση «Ζωντανοί στο Κύτταρο» με τα κομμάτια τους «Απογοήτευση» και «Ο γέρο-Μαθιός». Το 1972 ενσωματώθηκαν στη ροκ μπάντα«Μπουρμπούλια». Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύθηκε και τα «Μπουρμπούλια» ακολούθησαν τον Διονύση Σαββόπουλο.

Από το 1974 έως το 1976, ο Σιδηρόπουλος συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Μετά τις πρώτες πρόβες, ο ίδιος είχε αναφέρει: «O Μαρκόπουλος σχεδόν απαγόρεψε στον οποιονδήποτε φίλο του να με πλησιάσει. Με σύστηνε πάντα με χαμόγελο ως "ο ροκ επικίνδυνος τρόπος ζωής", αλλά φαίνεται ότι ασκούσα κάποια έλξη πάνω του γι' αυτόν ακριβώς τον τρόπο ζωής». Συμμετείχε ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του Μαρκόπουλου: «Θεσσαλικός κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Ληστέψανε τη τράπεζα και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανένα.
Σου λέω καλά της κάνανε γιατί μας προκαλούσε
γεμάτη εκατομμύρια ενώ κι ο θεός πεινούσε...

Μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο, στα τέλη του 1977, δημιούργησε το γκρουπ «Σπυριδούλα», το οποίο κυκλοφόρησε έναν από τους πιο επιτυχημένους δίσκους της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, τον «Φλου». Ωστόσο, και αυτό το συγκρότημα διαλύθηκε, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο ροκ ήχο και μια σειρά συναυλιών. Το 1979, δημιούργησε το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών». Έπαιζαν ροκ εν ρολ της δεκαετίας 1955-1965, αλλά και δικά τους κομμάτια, τα οποία, αν και σχεδίαζαν να δισκογραφήσουν, αυτό δεν έγινε ποτέ.

Η συνεχής αλλαγή συνεργατών στη μουσική σταμάτησε το 1980. Ο Σιδηρόπουλος κατέληξε σ' ένα σχήμα, τους «Απροσάρμοστους» και με μικρές αλλαγές έπαιξε μαζί τους μέχρι το τέλος. Το 1982 κυκλοφόρησαν το δίσκο «Εν Λευκώ», ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το 1985 κυκλοφόρησαν σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου το δίσκο «Zorba the freak» και το 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» που ήταν ζωντανά ηχογραφημένος στο «Μετρό».

Στις αρχές της δεκαετίας του '80, η υγεία του είχε ήδη δεχτεί το μεγάλο πλήγμα των ναρκωτικών. Το φθινόπωρο του 1979, όταν ήταν 31 ετών, ξεκίνησε η σχέση του με την ηρωίνη. Στην αρχή, ο ίδιος πίστευε ότι δεν είχε τίποτα να χάσει και ότι θα μπορούσε να ξεμπλέξει εύκολα. Ωστόσο, σύντομα αντιλήφθηκε το αδιέξοδο, κάτι που φάνηκε τόσο στους στίχους των κομματιών του, όσο και σε συνεντεύξεις του. Πολλές φορές έκανε προσπάθειες να ξεφύγει και κατόρθωνε για κάποια χρονικά διαστήματα να παραμείνει "καθαρός". Δυστυχώς, όμως, παρ’ όλες αυτές τις προσπάθειες που γίνονταν κυρίως ατομικά και χωρίς ποτέ να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα αποτοξίνωσης, δεν τα κατάφερε.

Την άνοιξη του ’90 πέθανε η μητέρα του, στην οποία είχε ιδιαίτερη αδυναμία, γεγονός που του στοίχισε ιδιαίτερα. Λίγους μήνες αργότερα, αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας με το χέρι του (η διάγνωση του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών της 18ης Αυγούστου του 1990 ήταν «πάρεση βραχιόνιου αριστερού πλέγματος») και η κακή ψυχολογία του επιδεινώθηκε. Παρ’ όλο που η κατάσταση του χεριού του ήταν πολύ σοβαρή και πιθανώς μη αναστρέψιμη, ετοίμασε με το συγκρότημά του, τους "Απροσάρμοστους", τον καινούργιο του δίσκο (πρόκειται για το μεταθανάτιο άλμπουμ Άντε και Καλή Τύχη Μάγκες) και έδωσε συναυλίες.

Στις 6 Δεκεμβρίου του 1990, έπεσε σε κώμα στο σπίτι μιας γνωστής του στο Νέο Κόσμο και άφησε την τελευταία του πνοή κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, χάνοντας τη μάχη με την ηρωίνη.

Η κηδεία του έγινε στις 10 Δεκεμβρίου του 1990, στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια, παρουσία ελάχιστων επωνύμων αλλά πλήθος κόσμου που είχε κατακλίσει το χώρο για να του πει το τελευταίο αντίο.

Παύλο… Οι καιροί εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για τους πρίγκιπες...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman