ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

70 χρόνια από τoν Εμφύλιο

Tweet
Share
Like
Tweet
Share
Like

Ένας δριμύς και παγωμένος αέρας είχε τυλίξει για τα καλά τη Μόσχα, εκείνη τη νύχτα της 9ης Οκτωβρίου 1944, όταν ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Ουίνστον Τσόρτσιλ, με μια αποφασιστική κίνηση, έσπρωξε στον κραταιό ηγέτη της Ρωσίας Ιωσήφ Στάλιν, ένα μικρό κομμάτι χαρτί, στο οποίο ήταν γραμμένα τα ποσοστά επιρροής που θα διατηρούσαν στα μεταπολεμικά Βαλκάνια οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Για την Ελλάδα, η αγγλική πρόταση σε συμφωνία με τις ΗΠΑ, όριζε ότι κατά 90% θα περνούσε υπό δυτικό έλεγχο, αφήνοντας το υπόλοιπο 10% στη σφαίρα της ρωσικής επιρροής.

Ακολούθησε νεκρική σιγή. Βλοσυρός και αμίλητος ο Στάλιν κοίταξε για λίγη ώρα το χαρτί. Κι ύστερα, προτού το επιστρέψει, πήρε το μολύβι του και σημείωσε πάνω σε αυτό την έγκρισή του. Μέσα σε λίγα λεπτά, η μοίρα της Ελλάδας είχε κριθεί.

Δυό χρόνια αργότερα και 70 ακριβώς από σήμερα, στις 31 Μαρτίου 1946 η Ελλάδα ετοιμαζόταν για τις πρώτες ελεύθερες εκλογές. Αρχές Φλεβάρη ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης θα ρωτήσει τη Μόσχα αν πρέπει να πάρει μέρος στις επικείμενες εκλογές ή να ξεκινήσει έναν ένοπλο αγώνα.

Τρεις μέρες μετά η απάντηση που παίρνει είναι αποτρεπτική: εγκατάλειψη της ένοπλης πάλης και συμμετοχή στις εκλογές.

Όμως ο Ζαχαριάδης θα ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο, αυτόν της αποχής από τις κάλπες και της περαιτέρω συνέχισης του αγώνα με κάθε δυνατή μέθοδο, αποφεύγοντας ωστόσο την ένοπλη εξέγερση. Η σκοτεινή ώρα του αδερφοκτόνου Εμφυλίου πλησίαζε απειλητικά.  

Ξημερώματα της 31ης Μαρτίου του 1946 μια μονάδα 33 κομμουνιστών ανταρτών με καπετάνιο τον Αλέξανδρο Ρόσιο («Υψηλάντης»),  επιτέθηκε αιφνιδιαστικά εναντίον του σταθμού Χωροφυλακήςστο Λιτόχωρο Πιερίας αφήνοντας πίσω της μέσα σε ένα νέφος καταιγιστικών πυρών, 11 νεκρούς.

Ο Ριζοσπάστης την επομένη κατήγγειλε την επίθεση ως «προβοκάτσια» των κυβερνητικών, όμως ήταν σαφές πως το ΚΚΕ ήθελε σε συνθήκες ακραίου πλέον διχασμού να στείλει με αυτήν την συμβολική ενέργεια ένα ευκρινές μήνυμα ισχύος.

Η επίδειξη δύναμης στο Λιτόχωρο, σηματοδοτεί σύμφωνα με την άποψη πολλών ιστορικών την έναρξη της τρίτης και πιο αιματηρής φάσης του ελληνικού εμφυλίου που σφράγισε την μεταπολεμική μοίρα της χώρας μέχρι τις μέρες μας και έληξε με την ήττα των κομμουνιστών τον Αύγουστο του ΄49, όταν ακούστηκαν οι τελευταίες κανονιές και τα βουνά του Γράμμου επέστρεψαν στην αιώνια ησυχία τους .

Βεβαίως, είχαν προηγηθεί οι ένοπλες συρράξεις μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα μεσούσης της Κατοχής, το 1943 στην Ήπειρο και ακολούθησαν οι φονικές μάχες της Αθήνας με τη συμμετοχή και του αγγλικού στρατού, τον Δεκέμβρη του 1944.

Η Συμφωνία της 12ης Φεβρουαρίου του 1945 στη Βάρκιζα, για τον αφοπλισμό των ανταρτών, την αποκατάσταση των πολιτικών ελευθεριών και την αμνήστευση των πολιτικών κρατουμένων, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Και το ΚΚΕ κράτησε ανέπαφο μεγάλο μέρος του οπλισμού του, αλλά και οι συνεργάτες των Γερμανών έμειναν ατιμώρητοι και ανταμείφθηκαν αποκαταστημένοι στις τάξεις του στρατεύματος.

Στην ενδοχώρα, αλλά και στις συνοικίες της Αθήνας και των μεγάλων αστικών κέντρων βασίλευαν πράξεις τρομοκρατίας και αντεκδίκησης από παραστρατιωτικές και παρακρατικές ομάδες που θέριεψαν τον καρπό της διχόνοιας.

Η χώρα απέφυγε την τύχη των ανατολικών δεσποτειών, όμως το τίμημα από όλες τις απόψεις, ήταν βαρύ. Ο απολογισμός του αίματος κατ΄ αρχάς, είναι ανεκτίμητος. Οι προσβάσιμες πηγές, υπολογίζουν ότι οι συνολικές απώλειες του Εθνικού Στρατού έφθασαν τους 44.000 αξιωματικούς και οπλίτες . Στο Δημοκρατικό Στρατό, οι νεκροί, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ανήλθαν στους 25.000 περίπου, χωρίς να προσμετρώνται οι εκατόμβες του άμαχου πληθυσμού. Συγκριτικά, η Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922) στοίχισε τη ζωή 37.000 Ελλήνων στρατιωτών…

Χιλιάδες αριστεροί, που γλύτωσαν το απόσπασμα, πήραν το δρόμο «προς εθνικήν αναμόρφωσιν» για τις εξορίες ή κλείστηκαν με βαρειές ποινές στις φυλακές.

Ήταν, σύμφωνα με την Αριστερά, μια ηθική νίκη, η οποία γέννησε ενοχές σε μεγάλο μέρος του αστικού κορμού κι αφετέρου συντήρησε ένδοξους μύθους, όμως σε κάθε περίπτωση απέτρεψε μια ψύχραιμη προσέγγιση για το τι πραγματικά έφταιξε κι αλληλοσφαγήκαμε μεταξύ μας, με αποτέλεσμα όπως είπε ο στρατηγός Παυσανίας Τσακαλώτος, παππούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, «οι καλύτεροι Έλληνες, να χαθούν στα βουνά»…  

Υ/Γ: Δείγμα της γενικής καταστροφής που προκάλεσε ο Εμφύλιος, η απόλυτη Πολιτισμική παρακμή. Οι γείτονες Ιταλοί έφτιαχναν κινηματογραφικές ταινίες, δημιουργώντας το κίνημα του νεορεαλισμού κι εδώ παίζαμε Τάσσο και Γκόλφω. Πάλι καλά που ήταν κάτι "περίεργοι" τύποι σαν τον Κούνδουρο και τον Τζαβέλλα.

Και πάλι καλά που λαϊκοί βάρδοι, όπως ο Γιώργος Μητσάκης με τα τραγούδια τους, υψώσανε τους ταπεινούς και την καθημαγμένη χώρα από την σκόνη.

Ιδού τι έγραψε- εν αγνοία του θα πούνε οι γραμματισμένοι-  ο συνεταλμένος Μητσάκης, δίνοντας με λιτότητα συγκλονιστικές εικόνες: 

Γιώργος Αρβανίτης

VIDEO

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman
Copyrights © 2009-2020 Premium S.A. All Rights Reserved.