ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Το αγόρι στη στάση

Tweet
Share
Tweet
Share

Είμαι μισή ισραηλινή. Το ξεκαθαρίζω προκειμένου να γίνει σαφής ο τόνος με τον οποίο γράφω και για να μην παρεξηγηθούν τα λεγόμενά μου. Προφανώς και δεν είμαι πλήρως αντικειμενική. Αυτό όμως που δυστυχώς διαθέτω σε μεγαλύτερο βαθμό από τους υπόλοιπους ευρωπαίους είναι εμπειρία... «τρομοκρατική». Μεγάλωσα πηγαινοερχόμενη σε μια χώρα όπου κάθε τι αποτελούσε εν δυνάμει απειλή. Ο διπλανός στο λεωφορείο, ο προπορευόμενος στην ουρά του ταμείου του σούπερ μάρκετ, η νηπιαγωγός του παιδιού σου, ο γιατρός στο νοσοκομείο, ο κηπουρός του δήμου. Είναι μια συνθήκη αφύσικη. Κανένας άνθρωπος και κανένας λαός δεν εξελίσσεται ομαλά υπό τέτοιες συνθήκες. Κάθε κίνηση σε δημόσιο χώρο ελέγχεται, όπως και η είσοδος σε οποιοδήποτε δημόσιο κτίριο (από εμπορικά κέντρα, κινηματογράφους μέχρι μονάδες υγείας και δημόσιες υπηρεσίες), παντού υπάρχουν ανιχνευτές μετάλλου, παντού αστυνομία, στρατός και σεκουριτάδες. Η εικόνα 18χρονων παιδιών με πολιτικά ρούχα και πελώρια (για τα δικά μας - ευτυχώς - μη εκπαιδευμένα μάτια) όπλα στην πλάτη μαρτυρούν ότι ο φόβος είναι παντού. Γιατί τα 18χρονα με τα όπλα εκτίουν τη στρατιωτικη τους θητεία, που είναι υποχρεωτική για όλους και με ελάχιστα περιθώρια αναβολής. 

Οι έλεγχοι ασφαλείας στο αεροδρόμιο Ben Gurion του Τελ Αβίβ αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Οι ισραηλινοί όμως ξέρουν ότι δεν γίνεται αλλιώς. Και αυτό μάλλον είναι το πιο στενάχωρο. 

"Εμείς ζούμε με την απειλή της τρομοκρατίας δεκαετίες τώρα, ας μάθει κι ο υπόλοιπος κόσμος τώρα πώς είναι να ζεις με αυτό το συναίσθημα" μου είχε πει μετά τη 11η Σεπτεμβρίου ένας συγγενής από το Ισραήλ. Είχα σοκαριστεί. Πόσο μίσος για τον απέναντι, τον - θεωρητικώς - πιο ασφαλή από εσένα μπορει να δημιουργήσει αυτή η κατάσταση; Σίγουρα περισσότερο από όσο φανταζόμουν. 

Ταξίδευα με το λεωφορείο (ριψοκίνδυνο για πολλούς) στη Χάιφα πριν από χρόνια. Στο μπροστινό κάθισμα κάθονταν δύο κοπέλες, περίπου 19-20 χρονών, ντυμένες με στρατιωτική στολή, με τα «χρώματα του πολέμου». Ήταν εν μέσω θητείας και αυτές προφανώς. Κοιτούσαν έξω από το παράθυρο και έβλεπαν έναν φαντάρο που καθόταν στη στάση, περιμένοντας το λεωφορείο. Τον σχολίαζαν με πολύ λεπτομέρεια. Σκέφτηκα αμέσως "τι ωραία ανεμελιά, δυο κοπέλες κοιτουν και χαζοφλερτάρουν το αγόρι που περιμένει στη στάση.". Σταδιακά ο τόνος της φωνής τους ανέβηκε λίγο και μπόρεσα να ακούσω τι συζητούν. Περίμενα να ακούσω κάτι για "τα μάτια του, το βλέμμα του, το κορμί του" αλλά διαψεύτηκα. Σχολίαζαν το όπλο του... 

Κάτι έχει κάνει λάθος η ανθρωπότητα, είναι προφανές.

Χαρά Αυγερινού

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman
Copyrights © 2009-2023 Premium S.A. All Rights Reserved.