ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Όταν η Τέχνη ανθεί στις λάσπες της Ειδομένης

Tweet
Share
Like
Tweet
Share
Like

Μπορεί η Τέχνη να νικήσει την βαρβαρότητα του πολέμου και της προσφυγιάς; Ο αγώνας ασφαλώς είναι άνισος.

 Όμως η 24χρονη Νουρ αλ Χιζάμ, από την εμπόλεμη Συρία, που βρίσκεται μαζί με χιλιάδες συμπατριώτες της στην Ειδομένη, αποφάσισε ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθείς. Λίγα μέτρα από τον φράχτη που χωρίζει την ίδια και τους δικούς της από το "ευρωπαϊκό όνειρο", έπαιξε πιάνο, στέλνοντας ένα ειρηνικό μήνυμα που αντί για λέξεις είχε νότες.

«Ελπίζω ότι θα επικρατήσει τελικά ειρήνη στη Συρία και ότι οι άνθρωποι θα μπορέσουν να περάσουν τα σύνορα και να ζήσουν ελεύθεροι. Και πως οι άνθρωποι εδώ, που υποφέρουν όπως εγώ, δεν θα συνεχίσουν να υποφέρουν» έλεγε λίγο αργότερα ενθουσιασμένη στους δημοσιογράφους.


Το ολόλευκο πιάνο που έφερε ειδικά γι' αυτήν στον καταυλισμό της Ειδομένης ο διεθνούς φήμης Κινέζος εικαστικός και ακτιβιστής Αϊ Γουέϊ Γουέϊ τοποθετήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια στο μέσο ενός λασπωμένου χωραφιού, από τις βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών, ενώ στη δεξιά πλευρά του οργάνου λίγες πλαστικές, λευκές καρέκλες περίμεναν τους θεατές σε αυτή τη διαφορετική «έκφραση ζωής» - και όχι παράσταση ή συναυλία, όπως εξηγούσε αργότερα ο Κινέζος εικαστικός.

Συνοδευόμενη από τους γονείς της, Σάνα και Νάσερ, συμπατριώτες της και άλλους πρόσφυγες του καταυλισμού, αλλά και υπό το βλέμμα δεκάδων δημοσιογράφων, φωτορεπόρτερ και τηλεοπτικών συνεργείων από κάθε γωνιά του πλανήτη, η 24χρονη έβαλε δειλά- δειλά τα δάχτυλά της πάνω στο πιάνο και άρχισε να παίζει μία από τις αγαπημένες της μελωδίες. Κάθε φορά που σταματούσε για να θυμηθεί τον σκοπό, ξανάρχιζε από την αρχή με μεγαλύτερο πάθος, ενώ η συγκίνηση ήταν έκδηλη στο πρόσωπό της.

Η Νουρ, από την πόλη Ντέιρ Εζόρ της Συρίας, δεν φανταζόταν ποτέ τρία χρόνια πριν, όταν μέσα στη λαίλαπα του πολέμου αναγκαζόταν να μετακινείται από μέρος σε μέρος και να εγκαταλείψει τη μεγάλη της αγάπη, το πιάνο- ότι η επόμενη φορά που θα ακουμπούσε τα μακριά, λεπτεπίλεπτα δάχτυλά της στα πλήκτρα θα ήταν στον λασπότοπο της Ειδομένης. Εκεί, όπου μια βαριά σιδερόφραχτη πύλη, που επί περίπου μια εβδομάδα παραμένει ερμητικά κλειστή, την κρατά μακριά από τον σύζυγό της, ο οποίος βρίσκεται ήδη στη Γερμανία.

«Είχα μεγάλη αγωνία αλλά αισθάνομαι πολύ καλά που τελικά ακούμπησα, ύστερα από τρία χρόνια, τα πλήκτρα» είπε στους δημοσιογράφους που την πολιόρκησαν στο τέλος.



Όπως και ο Αϊ Γουέϊ -Γουέϊ, που κρατούσε με πατρική φροντίδα, ένα μεγάλο νάιλον, μαζί με άλλα τρία άτομα, για να την προστατεύσει από τη βροχή, ενώ στο τέλος δήλωνε βέβαιος στο αθηναϊκό πρακτορείο, πως «η Τέχνη είναι αυτή που θα μπορέσει να ξεπεράσει τον πόλεμο και τις πολιτικές που οδηγούν σ' αυτόν».

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman
Copyrights © 2009-2020 Premium S.A. All Rights Reserved.