ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Κοντά στα ξημερώματα

Tweet
Share
Like
Tweet
Share
Like

Δεν χρειάζεται να βρέχει για να νοιώθεις μόνος. Αυτοί οι ευαίσθητοι και οι λεπταίσθητες ιδιοσυγκρασίες που υπερασπίζονται κοινότοπα την αδρανή τους σάρκα και την έλξη του κενού, κατέστρεψαν οριστικά την άγια ωμότητα των νυχτερινών εξομολογήσεων. Θα τους άξιζε ίσως, μια ατομική Σαχάρα για να ουρλιάζουν στην έρημο και να μην τους ακούει κανείς. 

Χαζεύω τα γλυκερά κείμενα στο Ιντερνέ που μιλάνε για μουλιασμένα μπανιερά και ασυνήθιστα κοχύλια, γι΄ αρμυρές αναμνήσεις που συλλέχθηκαν σε ερημικές αμμουδιές και προκυμαίες και ενθουσιώδεις ταξιδιώτες σε πλοία βραδυνά και για πράγματα που καταλήγουν στο τέλος προβλέψιμα, σε μικρές θερινές ήττες. Το καλοκαίρι συγχωρεί κάθε βαθμό ατομικής δυστυχίας που περιβάλλεται από ένα θνησιγενές έπος.  

Επιστρέφουν όλοι μετά, λυγισμένοι κάτω από το βάρος του χρόνου. Έχοντας αφήσει οριστικά πίσω τους κάθε δυνατότητα αποκάλυψης. Εξ ου και η αδέσποτη μελαγχολία τους, που ήρθαν για λίγο αντιμέτωποι με την άβυσσο.

Άβολα πράγματα…

Τους υποδεχόμαστε εμείς που δεν είχαμε κάπως να πάμε πουθενά - άντε βαρειά ένα Καλαμάκι -  με τη βαθειά και τρυφερή γνώση, πως αν ο Θεός ήθελε να ξαναφτιάξει τον κόσμο, θα απελευθέρωνε την μοναξιά των ανθρώπων, μήπως και κάποια στιγμή, ο καθένας, θα αποχαιρετούσε μεσοπέλαγα τους μορφασμούς της στειρότητας και θα επέστρεφε ξανά στον εαυτό του.

Γιώργος Χατζηδημητρίου

VIDEO

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Προηγούμενο θέμα Επόμενο θέμα

Προσθήκη σχολίου

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman
Copyrights © 2009-2020 Premium S.A. All Rights Reserved.